درد و دلهاي مادر و دختري

امشب اولين شبي هست كه من و شما با هم تنهاييم، بابايي صبح رفت تهران دنبال خونه،بعد از چند ماه فكرو بررسي،تصميم گرفتيم كه به خاطر شغل و كار جديد بابايي به تهران نقل مكان كنيم، راستش من هم كه ميدونم اونجا جاي پيشرفت بيشتري نسبت به سمنان داره قبول كردم و با بابا همراه و هم عقيده شدم،اميدوارم كه برامون خير باشه ، خونمون رو سمنان فروختيم تا تهران بتونيم جايي رو رهن و اجاره كنيم،فقط اميدوارم خدا خيلي تو اين مسير كمك و همراهمون باشه و مثله هميشه ياريمون كنه، مطمعنا سختي و دشواريهايي هم خواهيم داشت ولي خوب از قديم گفتن:نابرده رنج گنج ميسر نشود... خلاصه اينكه احتمالا تا أواخر مهرماه بايد نقل مكان كنيم... دلم روشنه و توكلم به خداست، فقط اين ميون از همه بيشتر نگران و دلتنگ مامان جوني ام،آخه با رفتن من از سمنان ميدونم كه خيلي احساس تنهاييش بيشتر ميشه و ....نميدونم شايد قسمت و سرنوشت ما هم اينطور نوشته شده،تك دختر بودن و ٢٩سال كنار مامان بودن،دور شدن از ماماني كه هميشه و تو هر شرايطي چه خوشي،چه ناخوشي،چه مادي و چه معنوي هميشه و همه جا پشت من و تو و بابايي بوده،واقعا سخته....